Meltem

Bakışlarındaki güzelliği görmekten mahrumsun, senin için üzgünüm. Ama kendim için öyle mutluyum ki, o gözlerin içine bakma şerefine eriştiğim için. Sadece bakışlardan ibaret olmadıklarını görebiliyorum, umarım gözbebeklerine yansıyan diğer insanlar da kıymetini biliyordur.

Nasıl güzel gülüyor gözlerin, dudaklarından taşan neşeyi nice köprülerle bana ulaştırıyorlar. Gözlerin gözlerime gülünce, sen de hissediyor musun bilmiyorum ama, ılık bir meltem yerleşiyor çevremize. Bir saniyelik bakışma bile bir yüzyıllık anı bırakıyor avuçlarıma. Ilık bir meltem gibi giderek içime sızıyorsun.

Benimle ilgilenmezken kıskansam da geçen zamanı, seni gizlice izleme şansı buluyorum ya kendimce en iyi şekilde değerlendiriyorum o zamanı. Bir bilsen kısılan gözlerinin kalbimi nasıl ferahlıklara attığını. Bir bilsen sinirlenince sıktığın çenenin kalbimi adeta yerinden çıkacak kadar serbest bıraktığını. Ah bir bilsen.

Nasıl güzelsin her duruşun, kelimen, duygunla. Bilme. Başka kimse bilmesin. Ben göreyim güzelliklerini. Bana güzel ol sadece istiyorum. Sen bencil olduğum tek konusun.

Elini sakalına götürüşün, benim sakallarını sayışım, elinin sıcaklığını özleyişim...

Saçlarına karışan elim, boynuma değen elin...

Ağzından çıkan her kelime, zihninden geçen her düşünce, benim kalbimi saran ılık meltem.

İkiz

Biri hayatında öyle çok yer alır ki onu taklit etmeye başlarsın. Bu öyle kendini kaybetmek gibi değil ama. Onun sözleri, onun hareketleri içine yerleşir. Her anını onunla geçirdiğinden ve onunla geçirmek istediğinden, ona ait bir şeyler sana bulaşır. İçindeki ona karşı olan özlemi bu şekilde dindiriyorsundur belki de. Ondan olanları benimseyerek.

Bir keresinde gülüşün ona benzediği için kendini izlemiştin defalarca, hatırla. Mesela o gülerken gözlerini kısar, sen de kısmaya başladın. Bak bunu bilerek yapmadın, zaten gülüşünü ne zaman ezberlemiştin?

Şimdi o hariç herkese benziyorsun, ona yabancılaşacak kadar uzaklaştın. Şimdi her davranışın bir yabancıdan parça. Ona benzemeyi, onunla bir olmayı isterdin. Artık başkalarının davranışlarını ezberin yapıyorsun. Artık o gülüş yok.

Bir tek yanında olmak istediğinin en uzağında olmasını bilir misin?

O hariç herkes var. Etrafında insanlar var ama yalnızsın, hem de yapayalnız. Oysaki sadece o yok. Ne kadar çok yok. Yokluğun bu kadar çok olduğunu bilmezdim.

Herkesten bir parça yerleşti, onun gülüşünün üstüne. Kaybetmek istemezdin o gülüşü ama bu da sürecin bir parçası. Sen bir tek ona benzemek isterdin. Kasedin üzerine yeni kayıt yapmak gibi.

Görsen tanımazsın. Görsem tanımam. Ben artık seni seven bana benzemiyorum.