Haşa

Seni taşlayanları şeytan ilan etmek benim dinimin tek kuralı

Şirk koşmak gibi olmasın;

Bu fani dünyada

İnanılacak en güzel şey sensin

Sevginin en saf hali yaratıcıya ve sana.

İlahim senin sesinden duyduğum tek bir kelime

Gel, kulağıma fısılda 

Bil ki, içime huzur dolduracaksın.

Gel, bağır çağır

Vallahi ne kadar kötü konuşursan konuş, ben o kadar ilahi duyacağım

Çağırdığın bütün günahlar,

Nasıl günahlar? 

Sensiz cennete gitmek haram değil mi bana?

Benim gerçek cehennemim senin yokluğun.

Şimdi dinden çıkmak gibi olmasın ama

Zaten sen şeytan olamayacak kadar güzelsin.

Kollarını etrafıma sardığında tüm dünyama meltem estirirsin

Tenimde dokunduğun her yer kutsanmış kara parçası

Kirpiklerini kırpıp güne gözlerini açışın, güneşi doğurmak

Sen nece yücesin, güneşi bile doğurursun

Allahım, beni doğru yoldan ve -senden- ayırmasın.

İnandığım en güzel şey,

 Sen doğru yolu boşver, beni senden ayırma.

Sen bu dünyadan olamayacak kadar 

Çok sevilensin.

Seni bunca sevdiğim için af diliyorum Allah'tan.

Cihatım, seni fethetmek uğruna yapılan en kanlı eylemdir.

Ama korkma, merhametim senin sakalların kadar.

İbadetim seni sevmek.

Hep

ve çok.

Benim secdem, 

kalbimi ellerine verdiğimde gerçekleşti.

Merak etme,

Dinime bağlı biriyim.

Sana olan inancımı asla terk etmeyeceğim.

Sen ki, benim kalbimdeki tüm putları yıktın.

Bir ve tek olduğunu kanıtlayıp 

Beni sana inandırdın.

Ben, dininin tek mensubu, kulun kölen,

Sana canımı veririm.

Sadece helalin değil,

Günahın olmaya bile niyetliyim.

Hayyam'ın dediği gibi;

"Seninle içilen şarap helaldir;
Sensiz içtiğimiz su bile haram."

Mavi Tren

Bir tren varmış, hiç gitmemesi gereken.

Bir tren varmış, bekleyeni olan.

Bir tren varmış, istasyonuna kavuşmak isteyen.

Bir tren varmış, eğer istasyona gelirse, içindekileri öldürecekmiş.

Bir tren varmış, gelecek bir istasyonu kalmamış.

Bir tren varmış, bir zamanlar varmış.

Bir tren varmış, maviymiş.

Öyle bir mavi ki, gökyüzünü kıskandırırmış.

Bir tren varmış, tek başına, depoda, öylece paslanmış.

Bir tren varmış, yalnız kalmış, mavisi griye dönmüş.

Bir tren varmış, ilgisizlikten eskimiş, gelemez olmuş.

Gün gelmiş, ne tren kalmış, ne istasyon.

Bir tren varmış, tek başına yok olmuş.

Anlatacaklarım Var

Şimdi anlatacaklarım biraz özel.

Çocuklar çıksın

Anlat anlat bitmez hissettiklerim ya neyse.

Bakın, bir çocuk var

Bakın, dünyalardan güzel sever

Şahidim, ve kefilim

Bu zamanda kimseye kefil olunmaz, kıymet bil çocuk.

Bakın bir bu konuda, çok beceriksiz.

Kıymet bilmez.

Ben sensiz bir hiçim demedim hiç

Bakın o dedi.

Ben hiç oldum, defalarca kez yok oldum.

O olmadı.

Ah daha neler neler dedi ya Allah şahit...

Bu girer mi yalandan sevmeye?

Ama gerçekten sevdi, kefilim.

Ya da biraz salağım.

Çok seviyorum bu da aynı şey değil mi zaten

-Bu bir soru değil-

Sadece başkasını daha çok sevdi

Bak burda beni öpmedi

Biz bu evde hiç sevişmedik

Bu ev de yok zaten

Olsaydı belki öperdi

Bak uykumda benleydi ama asla yanımda değildi

Ben onun kalbinde uyudum

Sonra kalbi beni kapı dışarı etti

Çok karışık ama inanın daha nasıl anlatılır bilmiyorum

Biliyor musunuz, o anlatmaz bile

Bu ev yok

Ama o benim için evden fazlası

Duygulardan bir çatı oluşturduk başımıza

Sonra yıktı gitti

Ben duygularla aldatıldım

Bakın bir kız var, dünyalardan çok sever

Biliyorum çünkü o kız benim

Herkes güzel sever eminim

Ama vallahi benim sevişimi haketmedi

Belki de benim sevişimi sevmedi

Başkalarının sevmeyişini nasıl sevdi

Orası benim için de muallak

Aşk gibi bir şey, ama asla aşk değil

Aşktan daha önemli, devlet meselesi

Aynı kandan, aynı candan olmak gibi, ama öyle değil

Anlatılmaz yaşanır ama yaşamayın 

Çok can yakıyor sonra

Ölüm gibi, ama sonrasındaki huzur yok hali.

neyse çocuklar uyusun, bana ölüm vakti.

Fiziksel

Canım yanıyor. Düştüm. Bu kez mecazen değil, dizlerim kanayarak düştüm. Hani kalp acısını göstermek istemez ya insanlar, buna ilk diz yaralarımızı saklayarak başladık bence.
Büyüdük.
Eskiden avazımız çıktığı kadar bağırırdık canımız yanınca, oysa ağlayınca da geçmiyor acı. Ama yine de belki birileri derman olur diye boğazlarımızı parçalardık, küçükken düştüğümüz o parkta.
Şimdi.
Büyüdük dedim ya. Öyle büyüdük ki, artık düşünce ağlamıyoruz, kendi yaramıza pansuman olmaya çalışıyoruz. Bunu da daha şimdi fark ettim.
Dedim ya düştüm, mecazen değil.
Mecazen de çok düştüm o ayrı, ama ona ağladım. Mecazen düşmüştüm ama canım o zaman da gerçekten yandı. Kalbim parçalandı. Bak o vakit de gidecek kapım kalmamıştı, dizimi kanatınca da yok.
Gece olup o yara sızlayınca da yok. Ne kalp ne diz.
Mızmızlanacak kimse yokmuş hayatımda, güçlü gözükmek zorunda kalmışım en dibimdekine bile. Sonuç? Sonuç kendi yaramı saramayacağımı bildiğimden, içime susmaya başladım.
İyileşmiyorum.
Ve yanımda kimse de yok.
İnanır mısınız buna alıştım, ve bu canımı yakmıyor artık.
Dizlerim daha çok acıyor.
Artık fiziksel acılara ağlamayacak kadar büyüdüm.
Ama canım çok yanıyor.
Anne diye ağlayan o çocuk içimde, yeni tanıştığı anlam veremediği kalp ağrısı ve diz acılarıyla birlikte. Annesine iyi gözükmek için bıraktı ağlamayı. Annesi üzülmesin diye mızmızlanmıyor, ağlamıyor. Çocukken de olgunsun derlerdi, iyi bir şey sanıyordum ben bunu. Ama şimdi anlıyorum yanında ağlayacak kimsen olmaması demekmiş, güçlü durmakmış. Bak bu da marifet sanardım. Keşke hala düştüğümde ağlıyor olsaydım.
Dedim ya, artık fiziksel acılara ağlamayacak kadar büyüdüm. Zaten ağlasam da kimse gelmez artık.

Pamuk Şekeri

Hiç bu kadar kalakalmamıştım kendimle, meğer ne kalabalıkmışım tek başıma. Dayanamıyorum bu yoğunluğa. Yoğunluğun boşluğunda boğuluyorum, bu da ne demekse.

Hiç bu kadar içim bomboş kalmamıştı, meğer içim senle doluymuş.

İçimmişsin, içimdenmişsin, içime yerleşmişsin.

Taşınmanın sırası mıydı şimdi, oysa şömine başı sıcaklığıydın sen bana.

Asla yakıcı değil sadece ruhumu okşayacak kadar.

Ne diyorum yine darmadağın oldu, oldum, kelimeler kendince konuşur oldu, ben bile anlamaz oldum.

Değişimin kıyısından okyanusa açıldım ve ben yüzme bilmiyorum, bilirsin. Kafam örümcek ağı, bu kez ruhumu yemeye çalışan bir örümcek yok ama, bu iyi. Ya da kötü. Bilemem. Değişmeden değişimin sonucunun iyi ya da kötü olduğunu bilemezsin. Değişim zaten iyi ya da kötü değildir sadece yenidir. Ben de yeniye evriliyorum, örümcek yok, ruhumu yemiyor çünkü ruhum yok.

Kara bir is dolmuştu son seferde içime, o isi sen temizledin hatırla.  Ya da dur böyle düşünme. Tekrar anlatıcam. Bekle.

Bir dönem bulutlardaydım, sen bilmezsin. Ben bulutlarda dolaşırken o dumanı soluyup içimi kara bir ise feda etmeye hazırdım. Nitekim öyle de oldu. Kapkaranlık bir zift dolmaya başladı içime ve bir kara örümcek ruhumu yiyordu. Sonra sen o örümceği çektin çıkardın, içimi aydınlıkla doldurdun, bu kez bulutlara çıkartmadın ama pamuk şekeri gibi oldu içim. Senle doldum. Ama asla bulutlarda kendini kaybedecek kadar değil. Bak okusan anlamazsın bile ama ben anlatıyorum yine. Boşver anlama. Ben anlatayım.

Ne diyordum?

Hah, pamuk şekeri. Aptal gibi bulutlarda değildim ama umuttu o pamuk şekeri ve hayatın en güzel yanıydı. En güzel inançtı. Rüyalar alemi değildi üstelik bu kez gerçek bir şeydi. 

Sonra bu da sona erdi. 

İçimdeki gün sona erdi, gece başladı. Bu kez zift dolmadı içime, islenmedi kalbim ama umut da kalmadı. Neye evrildim bilmiyorum, değişim iyiydi son seferinde ama artık gerçeğe iyice ulaştım. 

Gerçek iyiye işaret olamaz, çünkü artık bulutlarda uçmuyorum, çünkü artık pamuk şekerinin inancı yok içimde. Sen günbatımının renklerine inandırmıştın beni. Şimdi sadece gün başlıyor ve bitiyor. O kadar. Gökyüzündeki mavinin bile ayrı bir güzelliği olduğuna inanırdım ben, hatırla. Hiçbir rengin önemi kalmadı artık. Gök sadece gök. Gün batımı sadece günün sonu. Mavi sadece mavi.

Hüzün bile sadece hüzün oldu artık, eskiden ölüm gibiydi. Şimdi onun da önemi kalmadı. Ne anlattım ki yine inan ben de bilmiyorum. 

Bütün sorumluluk senin değil korkma. Hayat şartları. Hatırlarsan seni de değiştirmişti, benim de pamuk şekerimi çaldı.