Sıkıntı

Dünya'nın dönüşü bile seni sinir eder olmuş, ne duruyorsun, ölsene.
Kendin için bir şey yap hadi. Kendin için bir şey yap bir kez olsun. Bir kez olsun öl.
Kamyonlar kavun taşırken düşünecek biri bile yok hayatında.
Küçük bir kuş kadar hür olma şansın var hadi, ölüver.
Sen hiç kimsesin.
Hiç kimsenin hiçbir şeyisin.
Hayatındaki herkesin sevdiği sen değilsin.
Ne yazık bunu bir sen biliyorsun.
Ne büyük yalancısın, ne iyi yalancısın.
Ah, yalan söylemezdin sen bir de di mi?
Bok söylemezsin. En büyük yalanın kendine. Sen iyi değilsin. Sen hiç iyi olmadın. Sen iyi doğmadın. Hadi bari iyice bir öl.
Yapamazsın. Onu bile başkaları için yapmazsın. Sen kendin için ne yaptın da, insanların senin için bir şey yapmasını bekliyorsun?
Yaşın beşken sen değil miydin, balkondan ötesini hayal eden, yaşın on beşken sen değil miydin kendini tüm dünyaya yük gören? Ne değişti? Bak onca yıl geçti, meğer ne çocuklukmuş, ne ergenlik. Meğer senmişsin sıkıntıyı veren. Meğer sıkıntı senmişsin. Tek yaptığın içindekinden kaçmak. Ne kadar kaçabileceksin daha fazla? Kilometreler, ülkeler girse ne olur? Sen sevilmeye değer değilsin, sen önemsenen değilsin, sen olduğu gibi kabul edilen değilsin.
Beklediğini asla alamadın bu dünyadan. Daha ne kadar kaçacaksın içindeki beş yaşından, on beş yaşından, yirmi yaşından?
Kimse seni sevmeyecek. Ömrün kendinden kaybetmekle geçecek. Tek yaptığın insanlara uyum sağlamaktı, şimdiye kadar iyi saklandın. Ama dikkat et, bu kadar hayal kırıklığıyla her an sobelenebilirsin.
Sen uyum sağlamak zorundasın, ne acı.
Sana uyum sağlayanı bırak, sağlamak isteyen bile yok. Sen bunca fedakarlıkla kendini sevdirmeye çalışırken onlar hep başkalarını sevecek. Sen bir zavallısın. Gurursuzsun. Sevilmek için çok sevdin, sevilmek için kendinden vazgeçtin. Daha bir kez başarılı olamadın. Ne en yakınların ne yabancılar. Kimseye kendini sevdiremedin. Hep birileri daha çok sevilecek, sen sadece kendini tüketeceksin. Hadi tamamen tüket de öl artık.