Çalacak Kapı

Gidecek kapın mı yok, daha önce de kapıda kalmamış mıydın? Sen ne büyük bir aptalsın, aynı kapıyı yine çaldın.

Kendi içine hapsettiler seni kapılarını, pencerelerini kilitleyip gittiler. Gökyüzüne bile bakamıyorsun, derdini göğe bile anlatamıyorsun. Koşa koşa yanına gittiğin kimse koşa koşa sana gelmez. Defalarca kez söyledim, ama bir türlü akıllanamadım. Her kolon yıkılır, her duvar çöker, herkes gider. Öğrenemedim. Kendime bunu söylemekten bıktım belki ama hala öğrenemedim. Üzerine yıkılan duvarlardan bıkmadın mı, nedir aynı enkazlardaki ısrarın? Enkazım bile değişmedi, hala aynı yıkıntılardayım.

Bir kolonun yıkıldıysa, diğerlerine daha çok yaslanırsın. Peki hepsine olan güvenin domino taşı gibi devrilmeye başladıysa?

Kime nasıl gideyim, çalacak kapılarım benim kapı çalma nedenim olduysa, ben kime sığınayım? İçini ısıtan sesler yok, sana soğuk kış günü soba arkası olmuşlar yok, sıcak bir çay hazırlamayacak sana kimse. İyileştirenlerin yarası daha büyük olurmuş. Şimdi hepsi hasta olma nedenim.

Gidecek yeri kalmayan insan kendi içinde saklanırmış, benim ordan çıkışım çok sancılı olmuştu, şimdi kendimi dipsiz kuyuya geri düşüyormuşum gibi hissediyorum. Kırılgan sancılar çekiyorum, ve kimse suçlu değil. Ama benim de bir suçum yok, o halde neden penceresiz kaldım?

Ben o kapı paspasına geri döndüm, üstelik bu kez kalbinde uyuduğuma inanacağım kimse kalmadı. Herkes ne kadar iyi niyetli bir katil olmuş böyle. Kimse suçlu değil ama ben kurban olmayı nasıl başardım?

Şarkıların arkasında saklandım, arasalar elleriyle koymuş gibi bulurlar. Ama sıkıntı da bu ya arayan yok. Sığınacağım tek yer kalbimin arkası. O da öyle ağır geliyor ki artık, bunca bitişin ardından yorgun düşmüş. Kimseye tamamen yaslanmamak gerekmiş, beş milyonuncu kez tecrübe edene kadar kabullenemedim bunu. Ne zamanki kapılarım, sığınaklarım yerinde yoktu çaldığımda, ne zamanki tüm sığınaklarım başkasına sığınak olmuştu işte o zaman fark ettim, benim tek sığınağım kendimim. Ben bana iyi gelmiyorum, ama başka gidecek yerim yok. Kendi limanımdan başka bir yere demirlememeliyim.

 Fırtınalar bana göre değil artık, tüm gemim su alıyor.

Kendi limanımı terk etmeye mecalim yok artık.