Bilmediğim dildeki şarkılardan biri gibisin. Kulağıma doluyor bestenin en güzel notaları, içimi ısıtıyor, evrensel bir dilde ruhuma sesleniyor senin en güzel nağmelerin. Çok güzel şarkısın ama anlamıyorum seni. Dinledikçe dinleyesim var, defalarca kez, tek duyduğum ses sen olsan itiraz etmem. Evrenin hiçbir müziği bastıramaz seni.
Denizi, rüzgarı, kuşları hatta sessizliği sevmeye aşıktım önceleri. Şimdi senin şarkının notaları ısıtıyor kalbimi. Bomboş, karanlık bir sokakta ıssız bir sessizlikmiş dinlediğim. O karanlık sokaktaki ürpertici yalnızlığımı doldurdu şarkın.
Koluma girdin ben yalnızlığımla yürürken. Issız bir sokağı festival neşesiyle doldurdun. İçimdeki ürpertici hissin yerini huzur aldı sen yanıma geldiğinden beri. Şarkı söyleyerek geçeceğim tüm caddeleri, kolumda kolun oldukça.
Sen hüzünle yalnız yürüyüşü, ıslıkla neşeli yürüyüşe çevirensin.
Dedim ya, evrensel bir güzelliğin var senin. Seni sevmek için, anlamaya gerek yok kelimelerini. Seni sevmek için bir kez duymuş olmak yeterli. Öyle büyüleyicisin ki... Bahsettiğim şey sesin değil, hayır. O başka bir yazının konusu. Sen, şarkısın. En güzel notalarsın, bütününle. Hem klasik müziğin ruhani güzelliği taşıyor senden, hem de popülerizmin akılda kalıcılığı var sende. Hem çıkmazsın akıldan hem de yüzyıllar sürer güzelliğin.
Sen çok güzelsin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder