Her adımını görüyorum. Seni benden uzaklaştıran adımlarını izliyorum. Ne de güzel yürüyorsun, keşke sırtın olmasaydı gördüğüm, keşke giderek küçülmeseydi silüetin. Kıymetini bilmemişim adımlarını adımlarıma eşlediğin günlerin.
Yanımda, yanıbaşımda kalmana harcadığım onca çaba hiç oluyor, kum taneleri dökülüyor avuçlarımdan sanki.Bense beyhude bir çabayla tutmaya çalışıyorum kumu, her çabalayışım hızlandırıyor kaçınılmazı.
Uzaklığın ne de soğuk, yakınlığını özledim. Nefesini saymak istiyorum, sende ısınmak istiyorum. Yanımda olmanın kıymeti sandığından daha büyük.
Adımların dursun. Bana dön. Koş. Yanımda kal. Gitme.
Ben koşsam ardından, daha hızlı kaçarsın benden. Kabul etmek çok zor. Gidişini izlemek çok zor. Bir de daha önce yokluğunu tatmışken hele! İnsan alışır sanıyorsun ama o yokluğa dönmemek için elinden geleni yapacağını öğreniyorsun en fazla.
Şimdi kalacağını bilsem ayaklarım koparcasına koşarım ardından.
Şimdi döneceğini söylesen boğazlarım yırtılırcasına seslenirim adını.
Gidiyorsun. Gideceksin. Bu hep böyleydi. Gitmemek kaderinde yokmuş. Seni çok özleyeceğim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder