Çıkılmaz

Hayatımın dönemecinde sanarken kendimi, aydınlığa koşarken yanlış yola sapmışım. Çıkmaz sokak. Bak şimdi de çıkmaz sokağın sonundayım.
Dönünce de çıkmazda sokak.
Aynı yerde bir başa bir sona yürüyorum, hapsolmuşum bu sokağa

Meğer ilerlediğimi sanıp aynı sokakta yürüyormuşum, koşu bandında gibi aynı yere basıyormuşum yeni sanıp. Oysa yer aynı, yol aynı. Aynı yerdeyim.
Çıkmak için takip ettiğim ayak izi beni aynı yere getirdi.
Bu ayak izi benimmiş takip ettiğim. Hapsoluşumun resmiymiş.
Kurtulmak için yaptığım her hamle beni hücreme/sokağıma hapsetmiş.

Çıkmaz sokağa girmişim, dönüşü de çıkmaz.