Beş Yaş

Bakmayın öyle akıllı mantıklı konuşup kimi zaman en olmaz insana bile yol gösterdiğime. Ben hala 5 yaşındayım.

Ben hala BBG kameralarındaki gibi her yerde kamera var sanıp bu görüntüleri de Allah izliyo diye anlayan o kızım. Ben hala Allah her şeyi görür, duyar dendiğinde kendine yarışmadaymış gibi çeki düzen vermeye başlayan o küçük kızım. Ben hala senaryo okur gibi, senaryo yaşar gibi, kaderi ancak öyle aklına oturtmuş 5 yaşındaki aklımdayım. Ben hala içimden “şu kadar sürede şunu yaparsam” dilekleri dileyen küçük kızım. Ben hala bu dünyanın gerçek sorunlarını bile kabul edemeyen hayallerine sığınmak için günün bitmesini iple çeken küçük kızım. Ben hiç büyümedim. 

Gece yatmadan kurduğu hayaller elbet gerçek olacak sananım. Sırf hayal kurmak için yatakta kalanım. Hayal kurduğu için yaşayabilenim. 

Ben insanlar gerçekten kötü kalpli olurlarmışa inanmamak için direndim. Kimse kimseyi isteyerek üzmez, sevgiyle ve iletişimle düzeltilir her şey sandım. Her zaman düzeltilecek bir yol bulunur ve insanlar birbirlerini önemserler diye umdum. Ben hiçbir zaman vazgeçemedim. 

Canım yandığında hep dalga geçtim, her şeyle, her önemsediğim şeyle. Kendi yaramı kanattım, bak 5 yaşındayken de yara kabuklarımı koparırdım, sırf bir başkası basmasın diye. 

Ben hep insanlar birbirini önemser sandım. Ben yardım bir içgüdüdür sandım. Elinde olan hep yardım eder, herkes iyi olmaya çalışır belki yanlışlıkla kötü olur sandım. Ben herkesin vicdanı var sandım.

Yaşım 21, ben ölümü bilmek istemedim. Ölüm ne demek öğrenmek istemedim, hayal dünyama ölümü koymayı beceremedim. Acıyı ancak rol icabı yaşar, gerçek hisler asla olmaz diye düşünmek istedim. 

Ben oyuncu olmak istedim, senarist olmak istedim, yönetmen olmak istedim. Yaşadığım hiçbir acı gerçek olmasın diye. Kendi dünyamı yazayım diye. Acısız bir dünyayı yaratayım diye.

Ben hala 5 yaşındayım. Ben oyuncu da yönetmen de olamadım. Ben acıları kurgudan değil gerçekten oynadım. Ben hep 5 yaşındayım. Ben hiç bu kadar büyümek istemedim.