Ölüm

Hiçbi şey olmamış gibi ama aslında çok şey oldu. Hiçbi şey değişmedi ama gidenler var. Değişmemesi mi acı gidenin olması mı, bilmiyorum. Belki de en acı olan hangisi olduğunu bilmemek.

Nasıl üzülmem gerektiğini bilmiyorum, bu duygu çok yabancı. Ama ölüm aslında hepimizin en tanıdığı. Üzülmemeliyim belki de, ya da üzülmüyorum bile, bilmiyorum. Ne hissetmeli, ne hissediyorum?

Senin için hayat aynı, onun için de, bir diğeri için de. Ama koca bir çınar gitti bugün, güzel bir deyişle. Doğru kelimeler yok bunun için, her ne kadar hepimiz dikkat etsek de. Ayıp olurmuş, bırakın olsun, insanların içini kavurmayın yeter ki.

Aynı hayat. Hayatına devam et. Hayat devam ediyor. Aynı şekilde. Etmemeli. Bir hayat bitti. Seninki bitmedi. Ama koskoca yıllar, bir anda bitip gitti. Hiçbir şey değişmedi ama değişmeliydi. Ama değişseydi, zamanın başından beri bizle olan ölümle baş edemezdik. İnsan hayatı ne kadar da çabuk sönen bir alev oysa ne kadar da büyük bir yangın. Ne umutlar ne sevinçler ne hüzünler yaşandı ve bitti. Şimdi hiçbir önemi yok. Oysa onun için ne de önemliydi.

Kimin hakkı en çok üzülmek? Akbabalar bakar şimdi, kim daha çok üzülmüş, kim yalandan üzülmüş. Gidene üzülmeye değil, üzüleni görmeye gelmişler. Bırakın. Hayat onlar için devam ediyor. 

Yorgun, üzgün, karışık. Kim kime ne demeli, kim kime üzülmeli. Bırak. Düşünme. Üzül artık. Kendi başına üzül. Kimse için değil. Değişmediği için üzül. 

Allah rahmet eylesin.