Nefes almanın ne denli zor olduğunu unutmuşum. Ne çok şeye üzülüyoruz, ne çok şey yaralıyor bizi, halbuki ne çok şey önemsiz öyle. Neden bunca çaba, neden bunca karmaşa? Zamana hakim olamadıkça mı çıldırıyoruz? Zamanın üzerimizdeki yaşlandırıcı etkisini mi unuttuk? Zaman her şeyin merkezi olmalı aslında.
Bilemiyorum, her şeyin suçlusu zaman gibi geliyor. İnsanlığın en büyük sorunu. Büyük aşkların katili. Nice kahramanın azılı düşmanı. Bilemiyorum, bilemiyorum. Belki de tek affı olmayan şey zaman gibi geliyor. Bütün kayıplarımızı zamana veriyoruz gibi.
Her şeyden güçlü bir sevgi var, benim bildiğim. Ama zamanın karşısında o da aciz gibi. Ne demeli ki. Bazı şeyler var, ciddi şeyler, her şeyden önemli şeyler. Elimizi kolumuzu bağlıyorlar, kelimelerim yok desem yeridir bu şeyler için. Başka hiçbir şeyin önemi kalmıyor o zaman. Kaybedilen zaman geri alınmıyor ne yazık ve ne gerçek. Ve bunların hepsinde de başrol zaman gibi.
Ben içim yanarken konuşamam, bunca yazının aksine dilim tutulur. Şuanda da konuşamıyorum. Zaman işte. Zamanı harcamak çok büyük bir lüks. Yapmayın. Ölüm var.
Neyse. Saçmaladım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder