Kül

Öyle çok yandı ki içim, kendi külünde söndü kalbim, örttü mezarını. Biliyorum, ölünün ardından konuşulmaz ama, canı çok yanıyordu. Bu yüzdendi yangınları, bu yüzdendi her yaklaşmaya çalışana ateş püskürmesi. Tek istediği sendin onun. Ben bile umurunda değildim. Kan pompalamayı bırakmış, aşk pompalıyordu damarlarıma. Her hücreme doluyor, yayılıyordu. Bense çaresiz bir şekilde, bir kanser gibi, bitmek tükenmez acılarını çekiyordum. Kalbim bile seni bana tercih etmişti, anlayacağın. Senin uğruna beni feda ettim ben.

Sense benim küllerimle oynadın. Şöminenin alevinin tükenmesini izler gibi benim bitişimi izledin. Elinde bir kadeh, kalbinde bir buzdağıyla bakışlarını ayırmadın üzerimden. Ben seni ısıtmak için yanarken sen yanmam için cesaretlendirdin.

Ve yüreğim vazgeçti senden. Sen onun ölümü olduğunda aşkın bu olmayacağını düşündü o da. Senin için kendini feda ederken duraksamayan kalbim başkası için atıyor şimdi. Ama artık yanmamaya meyilli. Çünkü kül olduğunda senin uğruna, kimse umursamadı onu. Ve o da aşkın ateşten fazlası olduğunu öğrendi artık.

Belki sen benim unutulmazım olacaksın. Aşkın tanımını bana yaptırtan adam. Ama yüreğime su döken eller bana o tanımı da değiştirtti. Aşk birinin uğruna yok olmak değilmiş, yanıldım. Birinin yanında olmakmış. Kendini düşünmeyip onu düşünmek değilmiş aşk. Kendini onunla düşünmekmiş. Sana olan sevdam beni hırpalarken ona karşı hissettiğim her duygu beni güçlendirdi. Belki o da platonikliğimin mahkumu olarak kalacak, bilmiyorum. Ama artık yeni bir sevda biliyorum. Ve ben senden özür diliyorum. Seni bunca severken bilseydim bu sevdayı, çok daha farklı bir geleceğe ulaşırdık belki de. Ama sen benim için acı iken o mutluluk... Özür dilerim senden vazgeçtiğim için. Zaten sana ulaşmaya çalışmamıştım bile. Çünkü öyle sanıyordum aşkı. Tek başına yaşanmalı sanıyordum. O öğretti bana onsuz kalmaya razı olmamak olduğunu. Özür dilerim onu senden fazla seveceğim için.